เวลาเดินมาถึงตอนที่เราอยู่ปี 4 
ปีที่หลายๆคนอยากจะจบชีวิตนักศึกษา
อยากไปหางานทำ หาเงินทองใช้
 
เรากลับรู้สึกว่าไม่อยากเรียนจบเอาซะเลย
อาจเป็นเพราะเราได้สัมผัสชีวิตหลังเรียนจบก่อนคนอื่นๆ
มันไม่ง่าย
 
หรืออีกทางนึงเรายังไม่พร้อมที่จะแบกรับอะไรหลายๆอย่าง
 
ปีเตอร์แพน
 
บรรดาเพื่อนๆต่างเรียกเราว่าอย่างนั้น
เรายังไม่โตหรอ?
 
บางส่วน แต่ส่วนนึงเรารู้สึกว่าตัวเราใช้ชีวิตมานานเหลือเกิน
เอาหละเข้าเรื่องเลยแล้วกัน เดี๋ยวจะลงเรื่องเครียดไปกันใหญ่
 
ในกลุ่มเพื่อนเราเวลาจะทำอะไรต้องพาลเข้าเรื่องกินตลอด
ก่อนทำงานก็หาเรื่องกิน งานเสร็จก็กิน
ทำงานโปรเจคเกี่ยวกับของกิน
ไม่ว่าจะทำอะไรก็วกเข้าเรื่องกินตลอด
แต่พอขึ้นปีสี โดนแยก ไม่ค่อยได้เจอหน้าเหมือนก่อน
เราบ่นกับหมีว่าอยากกินปลาดิบ
หมีชวนเบ้น ชวนกันไปชวนกันมา
กลายเป็นการรวมตัวกันครบกลุ่มพอดี
เราชอบเวลานั้นมาก ทุกคนอยู่พร้อมหน้า เหมือนครอบครัว
แลกเปลี่ยนความคิดกัน 
หัวเราะ สุข และความรัก ลอยอยู่ในห้องเล็กๆนั้น
 
เราบรรยายความสุขนั้นไม่ครบ แต่ความรู้สึกทั้งหมดอยู่ในใจ
ขอบคุณสี่ปีที่รู้จักกัน
 
ปล. วันนั้นเราเสือกป่วย ^^
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ในหนึ่งปี จะมีหนึ่งวันเป็นอย่างต่ำที่เรานัดเพื่อนสมัยมัธยมมาเจอกัน พูดคุย แลกเปลี่ยนเรื่องที่ต่างไปพบมาในหนึ่งปี นั่นเป็นความพิเศษสุดในชีวิตการมีเพื่อนเลยก็ว่าได้ ความสุขแบบนี้มันน่ารักจริงๆค่ะbig smile
Hot! Hot!

อ่านแล้วนึกถึงสมัยก่อน^^big smile big smile big smile